ده سال پیش «یوهان فراگوت» زمینی به نام «اِسپَرلُوس» خرید و به آنجا نقل مکان کرد؛ خانه‌ی اربابی کهن‌سالِ رهاشده‌ای با کوره‌راه‌های باغ. فراگوت معبد آن را ویران و کارگاه نقاشی جدیدی بنا کرد.

او پسرش، آلبرت، را به مدرسه‌ی شبانه‌روزی فرستاد تا کم‌تر با وی رو در رو باشد. خانه‌ی اربابی را به همسرش (آدله) و خدمت‌کاران سپرد. او در همان کارگاه مانند مردان مجرّد می‌زیست.

«پی یر» نام پسر کوچکشان بود که دلبر پدر و مادر و تنها پل ارتباطی بین آنها و کارگاه و خانه‌ی اربابی بود. روزها گذشت تا یوهان توانست تابلویی از رودخانه‌ی راین با قایق و ماهی‌گیر و نقشی از ماهی‌ها بکشد. پی یر معمولاً به اتاق نقاشی پدر می‌رفت؛ ولی می‌گفت که هرگز نمی‌خواهد مانند پدرش نقاش بشود؛ بوی رنگ را دوست ندارد و سرگیجه می گیرد.

درباره‌ی نویسنده : هِرمان هِسِه، ادیب، نویسنده و نقاش آلمانی-سوییسی و برنده‌ی جایزه‌ی نوبلِ سال 1946 در ادبیات است.

هرمان هسه به‌خاطر قدرت نویسندگی و شجاعت در بیان اندیشه‌های انسان‌مداری و سبک عالیِ نگارش، جایزه‌ی نوبل در شاخه‌ی ادبیات را دریافت کرد.

هسه از سال 1920 به عرفان شرقی و تفکرات هندی علاقه‌مند شد و تاثیر این دل‌بستگی از این زمان به بعد، در همه‌ی آثارش به چشم می‌خورد.

تاریخ انتشار کتاب: 1914