من رابعه‌ی بلخی‌ام. نخستین شاعر زن در زبان فارسی. با رودکی، پدر شعر فارسی، هم‌دوره بودم. نقاشی هم می‌کردم. هرکس زندگی‌نامه‌ی مرا می‌خوانَد، به‌خاطر مرگ غم‌بارم، اشک از چشم‌هایش سرازیر می‌شود... .

«رابعه قزداری»، دختر کعب، یکی از درخشان‌ترین شاعران دوره‌ی سامانی است. خانواده‌ی کعب که در اصل جزو قبایل «قزداری» عرب بودند، بعد از ورود عرب‌ها به ایران، ملیت ایرانی پیدا کردند. این خاندان موردتوجه شاهان و فرمانروایان سامانیان قرار گرفتند؛ به طوری که کعب، پدر رابعه، از طرف آل‌سامان، برای حکم‌رانی سرزمین بلخ و پیرامون آن منصوب شد و خدمات برجسته و گران‌بهایی به ایران کرد.

اما رابعه‌، شاعری بسیار بااستعداد، دختری آزاده، شجاع و دلاور بود که در راه دست یافتن به آرزوهای خود از هیچ‌کس و هیچ‌چیز نترسید و در این راه تا پای جان ایستاد.

رابعه، دختری مسلمان و باایمان بود که هیچ‌گاه از راه راست دور نشد... .