نوعی طنز ویژه در اغلب داستان‌های «شماره تلفن بهشت» جریان دارد که نمی‌توان آن را جز به انیمیشن‌ها نسبت داد؛ طنزی که خفیف و نمکین است و مخاطب را با خود همراه می‌کند.

در قسمتی از کتاب آمده:

عروسک‌ها خواب بودند. لاله، مثل هرشب، با تلسکوپ کوچکش به ستاره‌ها نگاه می‌کرد. پدر راهش را توی آسمان گم کرده بود. ستاره‌ها خیلی زیاد بودند؛ خیلی بیشتر از دانه‌های تسبیح بابابزرگ.