علی ابوالحسنی (منذر)، با استفاده از حادثه‌ی عاشورا، به زندگی شیخ فضل‌الله نوری نقبی می‌زند و بعضی سخنان شیخ را که نشان از حق‌طلبی دارد، به‌عنوان استشهاد می‌آورد.

وصیت‌نامه‌ی شیخ یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتاب است. این وصیت‌نامه پیش از این منتشر نشده بود و اکنون در اختیار محققان قرار گرفته‌است. میثاق اخوت و پایداری بین شیخ و مهاجران بخش دیگر این کتاب است. نامه‌ی شیخ به عضدالملک نیز پس از آن آمده است.

سفارت انگلیس در ایران که شیخ را مانع اهداف خود می‌بیند، تصمیم می‌گیرد او را به دست عوامل ایرانی خود ترور کند. به همین علت در 15ذی‌الحجه‌1326 هجری قمری، «کریم دواتگر» شیخ را با گلوله زخمی می‌کند. این ماجرا تا آخر عمر باعث آزار و اذیت شیخ بوده‌است.

حدود یک ماه پس از ماجرای ترور، شیخ فضل‌الله نامه‌ای به مرجع بزرگ آن زمان و هم‌فکر خود در مشروطه، آیت‌الله سید کاظم یزدی، می‌نویسد که هم نمایانگر رابطه‌ی خوب آنهاست و هم هدف خود را از موضعش در برابر مشروطه می‌نویسد و می‌گوید: این همان داعیه‌ی کربلاست. این بخش نیز زیر عنوان «داعیه ما به عین، داعیه کربلاست.» نوشته شده‌است.

دیگر مباحث کتاب «خانه بر دامنه‌ی آتشفشان» به شرح زیر است:

- اصرار سفارت انگلیس بر تبعید شیخ از تهران

- اسلام زیر بیرق کفر نمی‌رود

- پرخاش بر سر یپرم خان

- تنهای شکیبا

- داوری تاریخ درباره‌ی قاتلان شیخ

- اندوه عالمان در شهادت شیخ

- مویه‌ی مرغ حق در سوگ شیخ

- شیخ فضل‌الله نوری و مشروطیت از نگاه امام خمینی (ره)

- سوگ‌سرود شاعران در مرگ شیخ

- دست انتقام الهی