در یک دهکده دورافتاده، آن‌سوی کوه‌ها، پسری زندگی می کرد که «بکری» نام داشت. این دهکده خیلی آرام بود. رودخانه ای پرتلاطمی از کوه ها فرو می ریخت و از وسط رودخانه می گذشت.

موقع سحر، صدای طبل بزرگی از مسجد می آمد که مردم را به نماز دعوت می کرد. پدربزرگ بکری با صدایی بلند و زیبا اذان می گفت.... اما یک روز صدای اذان پدربزرگ به گوش نرسید... پدربزرگ دیگر نبود و کسی از او خبری نداشت.

بکری به جست و جوی پدربزرگ روانه ی کوه می شود....