داستان درباره‌ی خانواده‌ی کامپسون و سرگذشت اعضای این خانواده است. آقای کامپسون مزرعه‌دار بزرگی است که به‌نوعی پوچ گراست. کارولین، همسرش، فقط علاقه‌مند به کوچک‌ترین پسرش است.

«کونتین» پسری باهوش و حساس و در عین حال شیفته‌ی مرگ است. بنجامین پسری عقب‌افتاده و لال است. جاستین پسری اقتصادی و خودخواه است و کدی، تک‌دختر خانواده، به گفته‌ی «فاکنر»، قهرمان اصلی کتاب است.

فصل اول از زبان بنجامین روایت می‌شود و از آنجایی که بنجامین عقب‌افتاده‌ی ذهنی است، قادر به یادآوری مطالب به صورت درست نیست. او همواره در زمان رفت‌وآمد دارد و هر بار قسمتی از یک ماجرا را به یاد می‌آورد.

فصل دوم را کونتین روایت می‌کند که این فصل از فصل اول هم سخت‌تر است. کونتین ذهنی آشفته و افسرده دارد و گاه حتی جملات را نیمه‌کاره رها می‌کند.

فصل سوم را جاستین نقل می‌کند روایتی مستقیم و ساده دارد. فصل چهارم نیز از زبان راوی است.

درپایان با اصل و نسب و سرانجام ِاین خانواده آشنا می‌شویم.

در سال 1998 کتاب‌خانه‌ی مدرن این کتاب را در فهرست 100 رمان برتر انگلیسی قرن بیستم قرار داد. این رمان موفقیت بزرگی را به دست آورد و یکی از مهم‌ترین رمان‌های آمریکایی است که جایزه‌ی نوبل سال 1949 را برای «ویلیام فاکنر» به ارمغان آورد.

عنوان این رمان از مکالمه‌ی معروف «مکبث» ویلیام شکسپیر گرفته شده است.