به کوشش: فروزان امیری، محمد راغب
ناشر: نشر ثالث
داستان نویسی زنان در افغانستان با ماگه رحمانی و انتشار اولین داستان کوتاه زنان در سال ۱۳۲۷آغاز شد و ظهور نویسندگانی چون سپوژمی زریاب، مریم محبوب و پروین پژواک فصل تازهای در ادبیات داستانی زنان افغانستان گشود. پس از وقفهای در دهه هشتاد، داستان نویسی زنان در افغانستان جان تازهای گرفت و موجی از نویسندگان به وضعیت زنان و مسائل جاری درونی کشور مانند جنگ، خشونتهای خانوادگی، زن آزاری، ازدواجهای اجباری، خودسوزی و… پرداختند. اما اکنون با سیطره دوباره طالبان بر افغانستان در تابستان ۱۴۰۰ و به حاشیه رانده شدن زنان از اجتماع، آینده نامشخصی پیش روی مردم افغانستان است. همین تغییر اوضاع زندگی زنان زیر چتر سیاه طالبان و چیرگی دوبارۀ تاریکی بر سرنوشت مردمان انگیزهٔ جمع آوری و انتشار این کتاب بوده است.
از میان داستان هایی که امکان گردآوری شان وجود داشت، با توجه به معیارهای کیفی و نیز این که پیش تر در ایران چاپ نشده باشند، آثاری از مریم محبوب، پروین پژواک، حمیرا قادری، شیما قاضی زاده، و سیمه بادغیسی، زاهده امینی، زهرا رحیمی، سمیه فصیحی و فروزان امیری در بازبینی برگزیده شدند. این مجموعه شامل داستانهای زنانی است از هرات، بادغیس، فاریاب، کابل و… که چه در افغانستان مانده اند چه به ایران، اروپا یا کانادا مهاجرت کردهاند، زبانشان زبان دل ماست.