«مری مک دانلد » یک پرستار قدیمی که در آخرین روزهای زندگی اش در بیمارستان بستری است، با پرستارش خانم « یونیس بارناکِل » درباره ی خاطرات زندگی اش به ویژه تأسیس اتحادیه پرستاران حرف می زند. یونیس نیز از خاطره ی مادرش با مری حرف می زند....

مهم ترین کار مری مک دانلد در دوران پیری و کهولت و روزهایی که به علت عارضه سرطان روده و کبد در بیمارستان بستری است، مرور خاطرات گذشته است. او درباره ی زندگی مشترک سی و نه ساله اش با « جورج مک دانلد » فکر می کند. همچنین درباره ی مادربزرگش و خاطرات « کلاریس» پرستار هم دوره اش که مشوق او بوده برای تأسیس اتحادیه پرستاران. وقتی بیمارستان دولتی اتحادیه پرستاران را به رسمیت نمی شناسد، مری و همکارانش در سال 1967 دست به اعتصاب می زنند و پس از گذراندن ماجراهایی موفق می شوند اتحادیه را قانونی کنند. خاطرات مری مک دانلد بیشتر درباره ی تأسیس این اتحادیه است.