خیر و شر، با هم رفیق بودند. آنها با هم به سفر رفتند.

خیر در راه تشنه شد. شر او را تنها و بیمار در بیابان رها کرد.

از بخت خوش، چوپانی توانگر، خیر را در بیابان پیدا کرد و او را به خانه برد. چوپان با دخترش برگ درخت کهن را چیدند و با آن خیر را درمان کردند.

خیر، کم کم به دختر چوپان علاقمند شد اما با خود فکر کرد که چوپان مالدار است و او فقیر. شاید دخترش را به او ندهد ...