این کتاب نگاهی است به زندگی و آثار «محمدابراهیم باستانی پاریزی» (1304 – 1393) تاریخ‌دان، نویسنده، پژوهشگر، شاعر، موسیقی‌پژوه و استاد دانشگاه تهران، از زبان خود او.

باستانی پاریزی در سوم دی‌ماه 1304 در «پاریز» از توابع شهرستان «سیرجان» در استان «کرمان» متولد شد. وی تا پایان تحصیلات ششم ابتدایی در پاریز تحصیل کرد و در عین حال، از محضر پدر خود مرحوم «شیخ علی اکبر» هم بهره می‌برد.

پس از پایان تحصیلات ابتدایی و دو سال ترک تحصیل اجباری، در سال 1320 تحصیلات خود را در دانش‌سرای مقدماتی کرمان ادامه داد و پس از دریافت دیپلم متوسطه در سال 1325، برای ادامه تحصیل به تهران رفت و در سال 1326 در «دانشگاه تهران» در رشته‌ی تاریخ تحصیلات خود را پی‌گرفت.

در 1330 از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و برای انجام تعهد دبیری به کرمان بازگشت. در همین ایام با همسرش، «حبیبه حایری» ازدواج کرد و تا سال 1337خورشیدی که در آزمون دکتری تاریخ پذیرفته شد، در کرمان ماند. وی دوره دکترای تاریخ را هم در دانشگاه تهران گذراند و با ارائه پایان‌نامه‌ای درباره «ابن اثیر»، دانش‌نامه دکترای خود را دریافت کرد.

باستانی پاریزی کار خود را در دانشگاه تهران از سال 1338 با مدیریت مجله‌ی داخلی دانشکده ادبیات شروع کرد و تا سال 1387 که بازنشسته شد، استاد تمام وقت آن دانشگاه بود.

شوق نویسندگی وی در دوران کودکی و نوجوانی در پاریز، با خواندن نشریاتی مانند «حبل‌المتین، آینده و مهر» برانگیخته شد. باستانی، اولین نوشته‌های خود را در سال‌های ترک تحصیل اجباری (1318 و 1319) درقالب روزنامه‌ای به نام «باستان» و مجله‌ای به نام «ندای پاریز» نوشت، که خود در پاریز منتشر می‌کرد و دو یا سه مشترک داشت.

اولین نوشته‌ی او در جراید آن زمان، مقاله‌ای بود با عنوان «تقصیر با مردان است، نه زنان» که در سال 1321 در مجله «بیداری کرمان» چاپ شد. پس از آن به عنوان نویسنده یا مترجم از زبان‌های عربی و فرانسه مقاله‌های بی‌شماری در روزنامه‌ها و مجلاتی مانند «کیهان، اطلاعات، خواندنی‌ها، یغما، راهنمای کتاب، آینده، کلک و بخارا» چاپ کرد.

نخستین کتاب وی «پیغمبر دزدان» نام دارد که شرح نامه‌های طنزگونه شیخ محمدحسن زیدآبادی است و برای اولین بار در سال 1324 در کرمان چاپ شده است. وی بیش از شصت عنوان کتاب تألیف و یا ترجمه کرده است. از میان نوشته‌های او، هفت کتاب با عنوان «سبعه ثمانیه» متمایز است که همگی در نام خود عدد هفت را دارند، مانند «خاتون هفت قلعه» و «آسیای هفت سنگ».

به جز کتاب‌ها و مقاله‌ها، باستانی پاریزی شعر هم می‌سرود و اولین شعر خود را در کودکی در روستای پاریز و در آرزوی باران سرود. وی منتخبی از شعرهای خود را در سال 1327 در کتابی به نام «یادبود من» به چاپ رساند.

باستانی پاریزی صبح روز سه شنبه پنجم فروردین 1393، پس از یک ماه بیماری کبد، در بیمارستان مهر تهران دیده از جهان فروبست و طبق وصیت خود در قطعه 250 بهشت زهرا، در کنار همسرش، به خاک سپرده شد.