پس از آن روز، روزها در سرخی آفتاب حقیقت، رنگی دیگر یافتند و معنای دیگر.

تصوری عمیق از عشق و تجسّمی عمیق از ایثار در نام کربلا خلاصه شد. زمان از گریختن به گوشه‌های تاریک روشنای تاریخ حذر کرد و چونان خورشیدی سرخ‌گون به تکرار عاشورا پرداخت تا عاشورا صفتِ تمام روزها باشد. پس از آن روز «ایثار» دیگر واژه‌ای کوچک نیست که در لغت‌نامه‌های خاک‌خورده پنهان شود.