مأموران پادشاه، تاجری جوان و سرمایه‌دار را به‌جرمِ خوردن گوشتِ آهو، دستگیر می‌کنند. «سردار نوذر»، یکی از مشاوران پادشاه، برای رسیدگی به جرم تاجر جوان انتخاب می‌شود.

تاجر اظهار بی‌اطلاعی می‌کند، اما نوذر به یاد وی می‌آورد که بنابه حکم پادشاه، خوردن گوشت آهو ممنوع شده است.

در ادامه، تاجر به نوذر التماس می‌کند تا وی را رها کند؛ اما نوذر به‌شرط ستاندن باغی بزرگ از تاجر راضی به چشم‌پوشیدن از گناه وی می‌شود... .

«نورالدّین سدیدالدّین محمّد عوفی» شاعر و تذکره‌نویس قرن هفتم بود. وی از اعقاب عبدالرحمان بن عوف از صحابه‌ی رسول‌الله(ص) بود. ولادتش در بخارا بود و تحصیلاتش را در همان شهر پی گرفت و آن‌گاه به سفر رفت و بسیاری از سرزمین‌های ماوراءالنهر و خراسان و سیستان را دید.

عوفی در بخارا خدمت «برهان‌الاسلام تاج‌الدین عمر بن مسعود» و «رکن‌الدین مسعود بن محمد» تحصیل کرد. وی مدّتی سِمت صاحب‌دیوانی و انشاء را داشت. تا اواخر قدرت سلطان محمّد خوارزمشاه وی در خراسان و ماوراءالنهر به‌سر می‌برد و به جمع‌آوری اطلاعات ذی‌قیمت خود که در کتاب‌های خویش ثبت کرده است، مشغول بود و در زمان حمله‌ی مغول به بلاد سند رفت و خدمت ناصرالدین قباجه از ممالیک غوریه را اختیار کرد.

بعد از شکست ناصرالدین قباجه به خدمت شمس‌الدین درآمد و به هندوستان رفت و بعد از این تاریخ از زندگانی وی اطلاعی در دست نیست.

آثار مشهور او عبارت‌اند از: «لباب‌الالباب»، قدیمی‌ترین کتاب در احوال و اشعار شعرای ایرانی؛ «جوامع‌الحکایات و لوامع‌الروایات» شامل مطالب تاریخی مهم که در 630 هجری قمری به پایان رسید.

****شنونده گرامی، پیشاپیش از کیفیت پایین و اشکالات جزئی برخی از بخش‌های نمایش پوزش می‌طلبیم.****