داستان از جرّ و بحث مادری پیر و دل‌شکسته با فرزند برومند، جوان و قوی‌بنیه‌اش آغاز می‌شود. آنجایی‌ که مادر بر سلیم خرده می‌گیرد که کسب‌وکار را رها کرده و چون دختران دم‌ِبخت کنج خانه نشسته است.

سلیم درپیِ هیچ‌ کسب‌وکاری نمی‌رود و مادرش از او به‌شدّت گله دارد. او از افکار بلندش برای مادر می‌گوید. سلیم سودای رهبری بر طرّاران را در سر می‌پروراند؛ امّا ...

«نورالدین، سدیدالدّین محمّد عوفی» بزرگ‌ترین حکایت‌نویس ایرانی قرن هفتم است. او از اعقاب عبدالرّحمان بن عوف، از صحابه‌ی رسول خدا(ص)، بود.

ولادتش در بخارا بود و تحصیلات وی در همان شهر به انجام رسید و آن‌گاه به سفر رفت و بسیاری از شهرهای ماوراءالنهر و خراسان و سیستان را دید.

در بخارا خدمت «برهان‌الاسلام تاج‌الدّین عمر بن مسعود» و «رکن‌الدّین مسعود بن محمّد» تحصیل کرد. وی مدّتی سمت صاحب‌دیوانی و انشاء را داشت. تا اواخر قدرت سلطان محمّد خوارزمشاه، او در خراسان و ماوراءالنهر به‌سر می‌برد و به جمع‌آوری اطلاعات ذی‌قیمت خود که در کتاب‌هایش ثبت کرده است، مشغول بود.

در اوان حمله‌ی مغول به بلاد سند رفت و خدمت ناصرالدّین قباجه از ممالیک غوریه را اختیار کرد. بعد از شکست ناصرالدّین قباجه به خدمت شمس‌الدّین درآمد و به هندوستان رفت و بعد از این تاریخ از زندگانی وی اطّلاعی در دست نیست.

از آثار مشهور او: «لباب‌الالباب»، قدیمی‌ترین کتاب در احوال و اشعار شعرای ایرانی و «جوامع‌الحکایات و لوامع‌الروایات» است. کتاب دوم شامل مطالب تاریخی مهم است که در سال 630 قمری به پایان رسید.

****شنونده گرامی، پیشاپیش از کیفیت پایین و اشکالات جزئی برخی از بخش‌های نمایش پوزش می‌طلبیم.****