انوشیروان، بیست‌و‌دومین پادشاه ساسانی، برای اجرای عدالت فکری کرد.

او دستور داد تا زنجیری تهیه کنند و یک سر زنجیر را در میدان شهر به درختی و سر دیگر زنجیر را به زنگ‌هایی بزرگ ببندند تا او، خودش، صدای زنگ‌ها را بشنود.

جارچی‌ها در شهر جار زدند که هرکس شکایتی دارد، مستقیماً بیاید و زنجیر را تکان دهد و زنگ را به صدا درآورد.

این زنجیر معروف شد به «زنجیر عدالت».

این حکایت را آسیه حیدری شاهی سرایی بازنویسی کرده است.