آیت‌الله حاج سید حسین یعقوبی قائنی (قدس سره)، به اصرار شاگردان، بخشی از زندگی‌نامه و خاطرات خویش را بیان کردند و درضمن آن بسیاری از نکته‌های مهم سلوکی را یادآور شدند و در اختیار سالکان راه خدا قرار دادند.

مردمی که می‌خواهند در راه خدا قدم بگذارند، ای کاش نصف آن مقدار که از گمراه کردن شیطان می‌ترسند، به حفظ و هدایت خداوند متعال وثوق و اعتماد می‌کردند. خدای متعال در قرآن شریف درباره‌ی شیطان می‌فرماید:

«إِنَّ کَیْدَ الشَّیْطانِ کانَ ضَعیفاَ»؛ و در جای دیگر می فرمایند:

«إِنَّ عِبادی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطان؛ درحقیقت، تو را بر بندگان من تسلطی نیست.»

پس اول نیت را بر قصد کردن جنابش خالص کن و بعد به صاحب‌خانه بگو: صاحب‌خانه! سگ خود (ابلیس) را بگیر که من می‌خواهم بنا به خواست خودت که فرموده‌ای «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِیَعْبُدُونِ» سر سپارم. بگو و بخواه و زاری کن که او خود فرموده است: «اُدْعُونی أَسْتَجِبْ لَکُم.»

اصولاً معنای زهد این نیست که انسان مالک چیزی نباشد و یا از آنچه دارد خود را محروم سازد، بلکه تمام کلام در این است که انسان اسیر مال و منال نگشته، چیزی مالک او نگردد. هم‌چنین اعتمادش به آنچه که در دست دارد بیش از اعتماد او به آنچه در ظل قدرت خداوند است نباشد؛ هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر.