سفرنامه‌ی برادران امیدوار را «عیسی امیدوار و عبدالله امیدوار»، برادران جهان‌گرد و پژوهشگر ایرانی، نوشته‌اند. این دو برادر نخستین ایرانیانی هستند که به‌شکل تخصصی و حرفه‌ای، در سال 1333 خورشیدی، عزم کردند تا جهان را بکاوند.

سفرنامه‌های فاخری در ادبیات فارسی موجود است که اشخاصی خاطرات سفرهای چندین ساله‌ی خود را به‌صورت مکتوب درآورده‌اند. اما سفر کردن برای نگارش سفرنامه، امری‌ است حرفه‌ای و نیازمند پژوهش؛ که در ایران برای نخستین‌بار در دهه‌ی 30 هجری شمسی اتفاق افتاد.

بین سال‌های 1333 تا 1343 کمتر کسی پیدا می‌شد که نام برادران امیدوار را نشنیده باشد. عبدالله و عیسی امیدوار، دو برادر پژوهش‌گر و مستندساز ایرانی بودند که در پاییز سال 1333 نخستین سفر حرفه‌ای خود را با شعار «همه متفاوت، همه خویشاوند» آغاز کردند.

اولین مرکب سفر برادران امیدوار، موتورسیکلتی بود که با آن به طرف افغانستان رفتند و این وسیله به آن‌ها اجازه می‌داد تا در مناطق صعب‌العبور به‌راحتی سفر کنند. با ادامه‌ی سفر از افغانستان و هندوستان به‌طرف جنوب‌شرق آسیا و اقیانوسیه و عبور از اقیانوس آرام و سیاحت در آمریکای شمالی و جنوبی و سپس سفر به اروپا، مرحله‌ی نخست سفر آن‌ها به مدت هفت سال طول کشید و در این مدت توانستند با فیلم‌برداری و نوشتن مقاله و فروش مقاله‌ها، هزینه‌های لازم برای بخش دوم سفرهای خود (به آفریقا) را فراهم کنند. در مرحله‌ی دوم سفر، وسیله‌ی نقلیه‌ی دو برادر «ون» بود و از مرز ایران و کویت وارد این کشور و سپس عربستان سعودی شدند و از آن‌جا به آفریقا رفتند.

این سفر جنبه‌ی تحقیقاتی داشت و به زندگی انسان و نحوه‌ی پیدایش انسان در بخش‌های مختلف کره‌ی خاکی توجه ویژه‌ای داشت. این دو برادر به نقاط مختلف دنیا سفر کردند و از مشاهدات خود فیلمبرداری کردند. فیلم‌های آن‌ها در زمان خود از شبکه‌های تلویزیونی جهانی نیز پخش می‌شد.

سفرنامه‌ی برادران امیدوار رخ‌دادهای سفر این دو برادر را همراه با نتیجه‌ی پژوهش‌های انسان‌شناسی آنان ارائه می‌کند.