نسل اول نقشه‌برداران، انسان‌های نخستین بودند که موقعیت جغرافیایی محیط اطراف خود را در ذهن ثبت و به‌تدریج تصورات ذهنی خود را ترسیم کردند.

احساس قرار داشتن در فضایی مشخص و ابداع وسیله‌ای برای درک این احساس، از ابتدایی‌ترین جوامع بشری تا کنون وجود داشته است. در بسیاری از جوامع نقشه‌ها مقدم بر نوشتن و حتی مقدم بر نشانه‌های ریاضی بودند و بعدها، در ابتدای قرن نوزدهم، با نظامی که امروزه «نقشه‌برداری» خوانده می‌شود، همراه شدند. بر روی نقشه‌های مربوط به 4500 سال قبل که بر خشت‌های خام و به‌دست قبایل «بابِل» تهیه شده، رودخانه‌ی چندرشته‌ای و سلسله‌جبال و اراضی وسیع بابل نشان داده شده‌است.