بعد از رحلت پیامبر گرامی اسلام بین مسلمانان بر سر جانشینی آن حضرت اختلاف پیش آمد. عده‌ای بیشتر با ابوبکر بیعت کردند و عده‌ای کمتر به خانه مولا علی(ع) پناه بردند تا به پیمان خود با پیامبر وفادار باشند.

به فاصله کوتاهی بعد از رحلت غم‌انگیز پیامبر گرامی اسلام (ص) مردی به نام سعدبن عباده خزرجی به این فکر افتاد که از دیگران بیعت گرفته و بر کرسی جانشینی پیامبر (ص) بنشیند. او کمک‌های بسیاری به دین و دینداران کرده بود و در مدینه و نیز بین مردم خزرج، نفوذ و اعتبار بسیاری داشت. سعد برای همراه کردن دیگران با خودش، گروهی از مردان انصار را به سقیفه بنی‌ساعده دعوت کرد. در این اثنا حضرت علی (ع) در تدارک مقدمات خاک‌سپاری پیکر مطهر پیامبر (ص) بودند که عده‌ای از مهاجران هم به انصار در سقیفه بنی‌ساعده پیوستند. آنها همان کسانی بودند که بدون توجه به سفارش‌های پیامبر (ص) درباره‌ی جانشینی پیامبر به گفت‌وگو نشستند. این گفت‌وگو به خشم و خشونت منجر شد. گروهی از حاضران با یکی از مهاجران بیعت کردند و گروهی دیگر، به عنوان اعتراض، از سقیفه بیرون رفتند.

درنهایت عده‌ای از مهاجران و انصار با ابوبکر دست بیعت دادند و او را به مسجد بردند تا مردم هم با وی بیعت کنند. تعدادی از یاران پیامبر و خویشاوندان آن حضرت با این کار همراهی نکردند. آنها برای این که از فشار و آزار دیگران در امان باشند، به خانه مولا علی (ع) پناه بردند تا حق جانشینی پیامبر را برای عموزاده او برقرار کنند. اعتراض و گوشه نشینی این گروه اندک، آنها را که دست بیعت با ابوبکر داده بودند، به خشم آورد و این گونه شد که آنها تصمیم گرفتند به هر شکل ممکن این مقاومت را درهم شکنند و به همین خاطر به سوی خانه علی (ع) به راه افتادند.