خلیفه اول سخت بیمار بود و تصمیم داشت تا کسی را به عنوان جانشین خویش به مردم معرفی کند. بیماری ابوبکر و موضوع جانشینی او بسیاری را به فکر انداخته بود تا این که یکی از دوستان و همراهانش، عمر بن‌ خطاب را به عنوان جانشین به مردم معرفی کرد.

خلیفه اول همسری به نام اسماء داشت. اسماء بانویی بزرگوار و از نزدیکان خاندان پیامبر بود. او مدتی بعد از شهادت همسرش، جعفر بن ابی‌طالب، به ازدواج ابوبکر درآمد و برای او فرزندی به نام «محمد» به دنیا آورد. حدود دو سال از سن این فرزند گذشته بود که خلیفه از دنیا رفت. بعد از این رویداد،حضرت علی (ع)، اسماء را به همسری و محمد خردسال را به فرزندی قبول کرد.

خلیفه اول از مدتی قبل درصدد برآمده بود تا کسی را به عنوان جانشین خویش به مردم معرفی کند و برای این کار با تعدادی از نزدیکانش هم مشورت کرده بود. بیماری سخت خلیفه و موضوع جانشینی او بسیاری را به فکر انداخته بود. برخی امیدوار و بعضی دیگر ترسان بودند؛ برخی خوشحال و دیگران اندوهگین.

خلیفه اول در روزهای پایانی عمر یکی از دوستان و همراهانش، عمربن‌خطاب، را به عنوان جانشین به مردم معرفی کرد. در به خلافت رسیدن ابوبکر، پس از درگذشت محمد، عمر بن‌خطاب نقش مهمی را ایفا کرد. جانشینی ابوبکر که اهل مکه بود، برای مسلمانان مدینه خوشایند نبود. در این گزینش تلاش عمر در قانع کردن و قبولاندن این جانشینی برای اهالی مدینه، نتیجه‌بخش بود.

ابوبکر به عمر اطمینان ویژه‌ای داشت و او را جانشین خود کرد. عمربن‌خطاب نخستین کسی بود که خود را امیرالمؤمنین نامید. عمر 10 سال پس از به خلافت رسیدن، در مرکز حکومت اسلامی (مدینه) توسط شخصی ایرانی به نام «پیروز نهاوندی» ترور و نهایتاً کشته شد.

حضرت علی (ع) در دوران خلافت خلیفه دوم اگرچه در امر حکومت دخالتی نداشت، هرگاه که مصلحتی در میان می آمد، از خیرخواهی برای مسلمانان کوتاهی نمی‌کرد.

لازم به توضیح است که به دلیل مفقود بودن منبع اصلی صوتی فصل هفتم، پایان روایت خلافت عمر و کشته شدن او در این جلد وجود ندارد.