داوود (ع)، در نبردی «جالوت»، دشمن طالوت، را شکست داد و بعد توانست با «مَکیال»، دختر طالوت، ازدواج کند. یکی از روزها داوود پی برد که طالوت به خاطر آنکه بنی اسرائیل به او احترام می‌گذارند، به او حسادت می ورزد...

در پی این حسادت، طالوت، داوود را برای جنگ با کنعانیان ترغیب کرد تا او برود و کشته شود. اما برخلاف تصور او، داوود در کمال شجاعت جنگید و با پیروزی جنگ را به پایان رساند. مکیال که از کینه ی پدرش باخبر بود، به داوود گفت که شبانه از آنجا بگریزد. در بیابان عده ای از هواخواهان او دورش گردآمدند. از طرف دیگر کار طالوت روز به روز به خرابی و تباهی گذاشت و سرانجام جان سپرد.

بنی اسراییل گرد آمدند و داوود را به عنوان سرپرست برگزیدند. در این مدت داوود امتحان های الهی را پشت سر نهاد و در سن پیری سلیمان را در بین پسرانش باهوش تر از بقیه یافت. پس در امر قضاوت او را به همراه خود می برد تا جزئیات این مسئله را به خوبی فراگیرد. او گاهی حکم بهتری نسبت به پدرمی داد و این تعجب داوود را برمی انگیخت. داوود بدورد حیات گفت و امور را به سلیمان سپرد...