«زندگی من» خودزندگی‌نامه‌ای است که «مارک تواین»، نویسندهٔ آمریکایی، نوشته است.

«مارک تواین» برای ما از تولد خود و ماجراهای کودکی‌اش می‌گوید؛ از مادرش و فضیلت‌هایی که تأثیر عمیقی بر روحیه او گذاشت؛ از شیوایی کلام و مهربانی قلب و روح مادر که او را تا نزدیک سن نود سالگی کشاند.

از ماجراها و خاطرات زندگی در خانه دایی‌اش می‌گوید و اینکه لحظه لحظه آن دوران در میان باغ، جنگل، درخت و جانوران گوناگون سپری شد تا زمانی که باید به مدرسه می‌رفت. او لذت‌های کودکی و شیطنت‌های دوره نوجوانی را در همان‌جا تجربه کرد؛ زیرا در آنجا وفور نعمت بود و او از نظر تغذیه و تحصیل چیزی کم نداشت. با این‌حال، شیطنت‌هایش همیشه برقرار بود و او ناخودآگاه انواع آنها را انجام می‌داد.

از دوستش «جیم ولف» می‌گوید که از او جوان‌مردی و پاکی و درست‌کاری را آموخت؛ حتی بعدها که به نیویورک رفت و قرار شد ماجراهایش را در قالب داستانی برای مجله‌ای بفرستد، ماجراهایی از جیم ولف را به‌شیوه داستان نوشت و چاپ کرد که با استقبال هم روبه‌رو شد.

او بعد از کارهای گوناگون، دوباره به کار در چاپ‌خانه و روزنامه‌هایی که در آن چاپخانه‌ها چاپ می‌شد، مشغول شد. کم‌کم مقاله‌نویس و خبرنگار فعالی شد.

او را به جاهایی با خبرهای جذاب می‌فرستادند. کارش آن‌قدر خوب بود که در غیاب رئیسش، سردبیر ارشد بود و برای روزنامه سرمقاله می‌نوشت.

مدتی بعد، گزارش او از یک واقعه دریایی نامش را بر سر زبان‌ها انداخت و برای همین، یکی از سالن‌دارهای معروف او را تشویق کرد که به سفر برود و برای مردم سخن‌رانی کند و از این راه پول خوبی بگیرد. او این کار را کرد و پول‌دار شد. شهرتش فراگیر شد و یکی از روزنامه‌های معروف بر آن شد تا استخدامش کند و ماجراهای سفرش را با پرداخت دست‌مزدهای کلان به چاپ برساند.