کتاب شعور و شهود عاشوراییان، مجموعه‌ای خواندنی در معرفت حضرت اباعبدالله (ع) و یارانش است. این کتاب اندوخته‌ای‌ است از مطالب خواندنی درباره‌ی قیام حضرت حسین‌ (ع) و شوری که در عالم ایجاد کرد.

تنظیم و ارائه‌ی مجموعه‌ی خطبه‌ها و سخنان امام حسین (ع)، حضرت سجاد (ع) و دیگر عاشوراییان، در همه‌ی مقاطع سفر، از مدینه تا شام، بخش ویژه‌ای است که در این اثر به چسم می‌خورد. علاوه بر این، معرفی دیگر شهسواران اردوگاه امام و شهیدان دشت نینوا، این اثر را به فرهنگ‌نامه‌ای خواندنی تبدیل کرده است.

در کتاب شعور و شهود عاشوراییان، مقاله‌هایی از نویسندگانی چون استاد اسماعیل شفیعی سروستانی، سید محمد مهدی میرباقری، مجتبی الساده، آنتوان بارا، میرصادق سیدنژاد و برخی از سخنان آیت‌الله‌العظمی وحید خراسانی در پنج فصل گردآوری شده است.

در بخشی از کتاب شعور و شهود عاشوراییان می‌خوانیم:

وقتی که امام سجاد (ع) را با اهل بیت وارد مجلس یزید لعین کردند، سر مبارک حضرت سیدالشهدا (ع) را در آن مجلس آوردند و یزید با چوب‌دستی خود به دندان‌های حضرت می‌زد و می‌خواند:

«به بازیچه گرفتند بنی‌هاشم ملک را و هیچ‌گونه خبری و وحی‌ای نازل نشده است، آنچه گفته‌اند همه‌اش لهو و لعب است. کاش بزرگان بنی‌امیه که در جنگ بدر کشته شدند، حاضر بودند و می‌دیدند که من چگونه انتقامشان را از فرزندان قاتلان ایشان گرفتم؛ خوشحال می‌شدند و به من می‌گفتند: ای یزید، دستت تباه و شل نشود که نیک انتقام گرفتی.

و ما آنان را همچون بدر که ما را کشتند، جزا دادیم و همانند بدر با ایشان رفتار کردیم، اینک اعتدال رعایت شده است. اگر من انتقام از فرزندان احمد نمی‌گرفتم، از فرزندان خندف نبودم».

وقتی حضرت زینب (س) این اشعار و آن صحنه را دید، با صدای پر از اندوه که قلوب را می‌سوزاند، ندا داد: «یا حبیباه یا رسول الله!»

سپس به‌پاخاست و این چنین به ایراد خطبه پرداخت:

«حمد و سپاس مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است و درود و رحمت خدا بر رسول او، محمد (ص) و بر همه اهل بیت او باد! خدای سبحان راست فرمود که: «فرجام کسانی که مرتکب کارهای زشت شده‌اند، به جایی می‌رسد که به تکذیب آیات خدا می‌پردازند و آن را به مسخره و استهزاء می‌گیرند.»