سپاه پیامبر اسلام(ص)، به قصد تبوک و پیکار با رومیان، از مدینه خارج می‌شوند. در راه منافقانی همچون «عبدالله بن عبیر» و «ابن‌ نمیر» سعی می‌کنند تا میان یاران پیامبر(ص) تفرقه اندازند و آنها را از حضرت روی‌گردان کنند.

در این میان، بعضی از صحابه نیز از همراهی با رسول خدا سرباز زده و پای سست می‌کنند و در مدینه می‌مانند. یکی از این افراد «کعب بن مالک» است که با اشعارش مدح پیامبر را می‌کند و یاران پیامبر را در پیکارها به پایمردی و پایداری تشویق می‌کند.

«ابوحیثمه» یکی دیگر از صحابه‌ی پیامبر است که همراه حضرت از مدینه خارج می‌شود و چند روز بعد، به‌علت سختی راه، به مدینه بازمی‌گردد، تا از آسایش خانه بهره‌مند شود. اما با به‌یادآوردن حال رسول خدا(ص) در آفتاب سوزان، از کرده‌ی خویش پشیمان می‌شود و قصد می‌کند به ایشان بپیوندد.

«کعب بن مالک» هم که از پای‌سست‌کردن خویش پشیمان است، می‌خواهد به رسول اکرم(ص) بپیوندد، اما هربار که عزمش را جزم می‌کند، تعلل کرده و پا پس‌می‌کشد. او تصور می‌کند تنها او از فرمان رسول خدا سرپیچی و تخلف کرده است؛ اما در بازار مدینه به «هلال ابن امیه» و «مرارة بن ربیع» برمی‌خورد و متوجه می‌شود که آنها نیز به همان شرایط دچارند. سه مرد تصمیم می‌گیرند روز بعد به نیت پیوستن به رسول خدا(ص) از مدینه خارج شوند.

اما این‌بار صحابه‌ی پیامبر چه خللی در کارشان ایجاد شده است که باز تعلل می‌کنند؟