سال 50 هجری بود. سالی که حسن‌بن‌علی (ع) با حیله و ترفند معاویه، جان خود را ذره ذره بر تشت نامردمی ریخت. همان سال «َارنَب»، دختر اسحاق، که در کوفه شهرت بسیاری داشت، به عقد «عبدالله‌بن‌سلام» در آمد...

چندین ماه پیش از آنکه «زیاد» به ولایت کوفه در آید، «عبدالله بن سلام» کفیل والی این شهر شد و با رفتار آرام خود دل‌های بسیاری را به سوی خود فراخواند. «ارنب» زن زیبایی بود و مردم کوفه معتقد بودند نسل عرب چنین زیبایی به خود ندیده است. «یزید» عاشق دلباخته ارنب و به عشق او گرفتار شده بود.

آن سال، معاویه به هیچ چیز جز بیعت‌ گرفتن برای خلافت یزید نمی اندیشید. از این‌رو «زیاد» که مردی بی‌رحم و سفاک بود، از طرف معاویه برای سرکوب مخالفان یزید برگزیده شد.

معاویه به ترفندهای مختلف می‌اندیشید تا حسین‌بن‌علی(ع) را که بزرگ‌ترین مخالف خلافت یزید بود، وادار به بیعت کند. در آن سال‌ها عبدالله بن سلام به دربار معاویه فراخوانده شد تا به طمع ازدواج با «هند»، دختر معاویه، به متارکه با ارنب رضایت دهد. این فریبی بود تا یزید به خواسته دل خود (وصلت با ارنب) برسد. عبدالله، ارنب را طلاق داد؛ اما به خواسته قلبی خود نرسید و متوجه فریب معاویه شد.